Na Kevin de bus van onder tot boven gepoetst heeft en van mij vanavond tóch naar het bal mag ; ) gaan we Zagora in. Op de camping hebben inmiddels wel 3 verschillende monteurs hun diensten aangeboden om onze lekke band te plakken en hadden ze daarnaast ook nog wel wat suggesties voor verbeteringen..
De grenzen met Algerije zijn al een aantal jaar gesloten en nu de Paris-Dakar Rally niet meer langs Zagora komt is het vechten om te overleven in deze stad. De paar toeristen die er zijn worden van alle kanten bestookt. Wij merken hier ook veel van en weten even niet of we wel willen blijven. Maar…we laten ons niet wegjagen!
Één van de monteurs lijkt een geschikte kerel en we moeten toch onze band laten plakken.
Ok, ok, de bladveren achter zijn helemaal plat en de schokbrekers voor zijn aan vervanging toe….
Na lang wikken en wegen en onderhandelen over een mooie prijs besluiten we het te te laten doen.
Ik vind het doodeng. Als iets werkt moet je het zo laten, is mijn mening. Maar Kev heeft wel gelijk, zo’n reparatie zou in Nederland niet te betalen zijn. Het is een tijdrovende klus en we slapen een nacht voor de garage. Als de bus zonder achterwielen, op vier pootjes staat denk ik dat ik flauwval ; ) pfff, van mij mag het allemaal snel voorbij zijn.
Natuurlijk ontdekken ze tijdens het klussen nog iets: de schokbrekers achter zijn helemaal rot en als je daar niks aan laat doen is het werk aan de vering eigenlijk voor niets. Zo sta je over een paar maanden weer met een vlakke vering.
Hop, ook deze schokbrekers worden vervangen.
Abdul en zijn monteurs werken de hele dag keihard en verliezen ondanks hier en daar een kleine tegenslag de moed en hun goede humeur niet. Zelfs ik krijg er vertrouwen in.
Alles zit er weer veilig onder! Vanaf nu zullen Kev en ik als op een hovercraft door Marokko zoeven!
‘s Avonds worden we uitgenodigd voor een heerlijke tajine met de gehele monteursfamilie om deze goede tijd af te sluiten.
Thanks Garage Sahara Zagora!

Mijn dag begint niet al te best. Wat ik gehoopt had te kunnen ontlopen, gebeurd toch: ik ben ziek geworden. Het begon vannacht met om de paar uur kotsen en vandaag gaat het nog niet veel beter. Elk kopje thee komt er weer uit.
We besluiten wel om door te gaan, maar eerst moeten we onze volgende missie nog volbrengen; een band wisselen in de woestijn.
Het lukt ons om via een andere route veilig terug op het pad te komen en we vinden een geschikte plek om de band te wisselen. Aan mij heeft Kevin niet veel, tussen het kotsen en schijten door probeer ik een beetje water te drinken en op bed te liggen.
Gelukkig komt er uit het niets een mannetje op een brommertje langs die Kev meteen begint te helpen! Na wat gestoei met een paar wielmoeren die niet los willen lukt het ze toch vrij snel de band te wisselen.
Missie twee is geslaagd en we kunnen door!
Kevin maakt voor mij een O.R.S oplossing en het lijkt er op dat het werkt, ik hou het binnen!
Nu de volgende 100 km nog en dan zijn we in Zagora.
Een aantal keer lijkt het erop dat we het weer niet gaan halen met de achterkant. Voor de zekerheid stap ik uit om te assisteren, maar gelukkig halen we het elke keer net!
De weg wordt slechter en slechter en eerlijk gezegd raken we het een beetje zat. Dat ik me zo belabberd voel en in een stuiterende auto zit, helpt ook niet echt mee.
Halverwege komen we een paar Oostenrijkers tegen op motoren, ze zeggen ons dat de weg na een km of 15 een stuk beter wordt. Nog even volhouden dus!
Het is waar, we moeten een zandvlakte over, die we voor de zekerheid maar met een grote snelheid nemen, en komen op een verharde weg.  Whoet, we kunnen een aantal km zelfs 80 rijden!
Het geluk duurt niet lang, want de weg is zo hobbelig dat we bijna de bus uit stuiteren. Op een aantal plekken hebben zich langs de weg nieuwe paden gevormd door weggebruikers die het zat waren en wij besluiten deze ook te volgen, want zo schiet het echt niet op.
Weer off-off-roaden dus!
Wauw, dit willen we vaker doen!! Dan wel met een echte 4×4 a.u.b.!
Ons huis zit van onder tot boven vol met zand en niks staat meer op z’n plek, maar bij mij zit alles er nog in en we zijn niet één keer vast komen te staan, wat een adrenaline kick!
Dit was pas echt off-off-roaden!
Nog een paar uurtjes ploeteren en we zijn in Zagora. Het is al donker als we aankomen.
We besluiten lekker op een camping te gaan staan; parkeren, in bed kruipen, oogjes toe…….

Gisteren zijn we in Foum Zguid aangekomen.
Na twee nachten lekker op een camping in Taliouine te hebben gestaan zijn we wel weer toe aan wat avontuur. Met Bjefke en Wessel hadden we het al over een off-road tour in het zuiden gehad, Foum Zguid is het plaatsje van waar de route start. Van Foum Zguid naar Tagounite is ongeveer 156 km piste. Pffff, 12 km piste naar Fort Bou Jerif was al intens!
Maar we slaan genoeg eten en drinken in en besluiten het toch te gaan doen ook al zijn we alleen. Een paar dagen eenzaamheid in de woestijn klinkt goed!
Eerst gaan we nog lekker uit eten bij de plaatselijke grilltent en proberen we bij de “locals” wat info in te winnen over de route. De eigenaar van het restaurant belt een vriend op die fourwheeldrives verhuurd. Hij verteld ons dat de route die we willen nemen zonder “assistance” of 4×4 onmogelijk is. We kunnen halverwege komen, daar slapen en de volgende dag terugrijden, is zijn advies. Hah! Dat zullen we nog wel eens zien!
Ook de eigenaar van de camping verklaard ons voor gek; Met die wagen naar Tagounite?!
Mmm…misschien hebben ze toch gelijk, maar vol goede moed beginnen we aan onze tocht, eerste stop: Lac Iriki op ongeveer 56 km.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=maDAqXfpqc0&feature=youtu.be[/youtube]

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=xHS8EQ25n4Y&feature=youtu.be[/youtube]

De “weg” is erg stenig, maar niet met zoveel hobbels, kuilen en grote afdalingen als bij Fort Bou Jerif. Hoewel het niet echt opschiet, is het met hier en daar een verdwaalde geit of kameel die door het uitzicht komt wandelen toch goed te doen. De omgeving is prachtig en we zijn benieuwd naar de echte woestijn! Na ongeveer 30 km moeten we opeens een stuk steil naar beneden vrij snel weer omhoog. We halen het net niet; de achterkant schraapt over de grond en een klein stukn staal onder de bumper breekt af. KUT KUT KUT! Ons huis mag niet stuk!
De lengte van de bus maakt het off-roaden iets lastiger dan we dachten. We besluiten terug te gaan en de iets betere N12aan de andere kant van de Jebel Bani naar Zagora te nemen.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=4DCdu362n3Q&feature=youtu.be[/youtube]

Na het boek Morocco Overland geraadpleegd te hebben komen we erachter dat dit eigenlijk ook een 130 km lange piste is, maar vlakker en beter onderhouden. Ook het echte Sahara-gevoel zou minder zijn. Voor ons is het Sahara genoeg! De route is super mooi, maar heel stenig, we rijden gemiddeld 30m km per uur, ach tijd zat!

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=RNHPsTypQNY&feature=youtu.be[/youtube]

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=fXed0QtiUVY&feature=youtu.be[/youtube]
Het is al best laat, de zon begint al achter de bergen te verdwijnen en we gaan op zoek naar een plekje voor de nacht. Er staat één grote, volle boom in het zicht en daar willen we natuurlijk staan.
We moeten er wel even voor off-off-roaden, maar dan heb je ook wat!
Na 200 meter staan we vast…Saharazand is toch muller dan gedacht!
Gelukkig lijkt het wat meters verderop weer wat steniger, dus als volleerde Dakar-rijders graven we de bus uit. Bij het uitgraven wacht ons nog een verrassing; één van de achterbanden is lek…
We hebben het eigenlijk niet gemerkt, thank you dubbellucht!!
OK missie 1: aan de goede kant van de boom zien te komen.
De rest…zien we morgen wel!
Na twee keer uitgraven lukt het, we zijn weer aan land!
Ik vind het genoeg avontuur voor een dag.
We staan onder de sterrenhemel, helemaal alleen, op een magische plek.
Morgen wacht een nieuwe dag vol vol uitdaging en avontuur.

De boot van Algeciras naar Tanger in Marokko was een eitje! Ik denk dat we geluk hebben gehad; op de boot waren ongeveer 60 passagiers terwijl er meer dan 1000 op kunnen. Hierdoor verloopt het bij de douane allemaal een stuk soepeler en zijn we een half uurtje na aankomst alweer on the road!

Omdat we in de nieuwe haven van Tanger, Tanger Med, aankomen worden we nog even niet geconfronteerd met het chaotische Marokkaanse leven. Het is al het einde van de middag en we willen snel en plekje voor de nacht zoeken. We besluiten om de kustlijn te volgen richting het zuiden. Zo komen we aan bij onze eerste overnachtingsplek: Asilah.

Van alle kanten worden we bestookt door mannen die iets van ons willen: een betere parkeerplek? hasj? een tajine? kleden? of gewoon geld? we weten even niet wat we ermee aan moeten en verschuilen ons in de bus….oef..als dit zo door gaat weten we niet of Marokko wel wat voor ons is.

Het weer is nog niet heel goed en we besluiten om rustig aan langs de kust naar het zuiden te rijden: Op naar de zon en hopelijk wat relaxtere mensen!